گياه مرزنگوش داراي نام هاي ديگري از جمله: آذان الفار و مردقوش، مرده گوش، حبق الفيل و گوش موش و انجرك و ريحان داود و حبق الفتي و حبق القنا و مروس اقطي و سمسيمون و سمسق و بردقوس و كحلا است. مرزنجوش معرب از مرزنگوش و غير آذان الفار است چه اصلاً برگ آن شبيه به گوش موش نيست. از جمله گياهان خوشبو است و در صابون سازي جهت معطر ساختن صابون استفاده مي كنند. برگ آن را پس از خشك كردن گرد كرده و براي معطر ساختن غذا استفاده مي كنند.
روغن آن گرمي مي دهد و مسهل است. خشكيده مرزنجوش را با عسل مخلوط مي كنند و بر پوست مي مالند، لكه هاي سياه خوني و سبز رنگ خوني را از بين مي برد.
همچنين براي زدودن لكه هاي خوني زير چشم مفيد است.
پيچش مفاصل را علاج مي كند و درد پشت و بيخ ران را تسكين مي دهد. با عسل علاج خستگي است. اگر قطره هايي از آن را در گوش بچكانند، درد گوش را آرام مي كند.
مرزنگوش با سركه، پادزهر نيش كژدم است. جهت رفع بدبويي عرق نافع است.
ماليدن مرزنگوش بر موضع حجامت، برطرف كننده جاي زخم است.
در تهيه فرآورده هاي آرايشي و تغذيه از آن استفاده مي شود. همچنين داراي اثر آرام كننده و نيرودهنده نظير ساير گياهان اين تيره است. اثر التيام دهنده بر زخم دارد.
داراي خواص ضدميكروبي است و براي درمان سرماخوردگي اطفال از آن استفاده مي شود.
براي رفع افسردگي ها و سرگيجه و اختلالات روده ـ معده اي و نيز ميگرن و سردردهاي عصبي در پزشكي عام استفاده مي شود.