گیاهان شفادهنده آیورودا(معصومه دیوانعلی)
//گلها امضای خداوند بر روی زمین هستند و تو زیباترین امضای خدایی// 
قالب وبلاگ

Artocarpus incisa

A árvore-do-pão ou fruta-pão (Artocarpus incisa) é uma árvore frutífera, aparentada com a jaca (Artocarpus heterophyllus).

Planta originária da Indomalásia (Java ou Samatra) ou da Malásia; seu fruto é base alimentar para povos ilhéus da Polinésia (Oceano Pacífico). Seus frutos são conhecidos pelo elevado valor nutricional e versatilidade culinária, sendo a base alimentar de alguns povos polinésios. As frutas-pão dividem-se em duas variedades: a apyrena, conhecida por fruta-pão de massa, que não possui sementes, e a seminífera, conhecida por fruta-pão de caroço, que apresenta numerosas sementes comestíveis e polpa não-comestível.

A fruta-pão também é uma árvore ornamental, de grande porte, e crescimento rápido, podendo alcançar 20 metros de altura. Longeva, vive cerca de 80 anos. Sua folhas são muito bonitas, grandes, perenes e profundamente lobadas. Se for machucada, ela exsuda um látex leitoso que tem aplicações artesanais, para calafetação e como cola. A fruta-pão é uma planta monoica, isto é, com os dois sexos na mesma planta e flores separadas, masculinas e femininas. A polinização é cruzada, mas a frutificação não depende da polinização.

Os frutos são grandes, redondos como melões, e chegam a pesar 3 kg. Sua casca é de cor verde-amarelada e sua polpa é amarelo-escura nas frutas de massa e amarronzada na variedade com sementes. As frutas de massa são ricas em amido, proteínas e vitaminas e podem ser consumidas cozidas, assadas, em doces ou até mesmo fritas. Também podem ser transformadas em farinha [1] e utilizadas em panificação e confeitaria. As sementes também são comestíveis e podem ser preparadas como outras castanhas, assadas ou cozidas.

Deve ser cultivada sob Sol pleno em solo fértil, profundo, drenável e irrigado periodicamente. A fruta-pão é uma árvore de clima tropical úmido e adapta-se bem ao litoral. Não é tolerante a locais demasiadamente secos ou frios. A frutificação inicia-se após 3 a 5 anos de implantação. A variedade que não produz sementes multiplica-se por estaquia de raízes. A variedade que produz sementes multiplica-se por sementes.

Foi trazida na colonização para o Brasil, mas quando o Império Português chegou, foi banida por ordem do imperador e quase dizimada completamente.

 Usos

A polpa da fruta-pão de massa é rica em calorias, carboidratos, água, vitaminas B1, B2 e C, cálcio, fósforo, ferro e tem baixo teor de gorduras. Industrialmente a polpa foi aproveitada como fruta seca e farinha panificável além de fonte para extração do amido e de farinha granulada semelhante ao sagu. Em uso caseiro a polpa - quase madura - pode ser cozida, assada, transformada em purê ou cortada em fatias consumidas fritas com manteiga, mel ou melaço. Cortada em fatias (de 50–10 mm de espessura) secas ao sol ou em fornos a polpa é usada para o preparo de raspas ou crueiras ou aparas e para o preparo de farinhas que, misturadas à farinha de trigo, podem compor o pão caseiro. Madura, a polpa é aproveitada na fabricação de doces.

As sementes do fruta-pão de caroço podem ser consumidas assadas, torradas, ou fervidas em água e sal; outrossim possibilitam a extração de farinha alimentícia bastante nutritiva. Em alguns estados brasileiros as sementes são usadas em substituição ao feijão para preparar guisados e ensopados. As sementes são consumidas, facilmente, pelo gado em geral.

O gado consome facilmente as folhas e muitas vezes a casca do tronco de plantas jovens. Ramos novos macerados liberam fibras empregadas na fabricação de cordas e esteiras.

A madeira, de cerne amarelado que passa a castanho após cortada, é resistente a insetos, é fácil de trabalhar, é utilizada na fabricação de forros, portas, instrumentos musicais e marcenaria; também produz carvão utilizável no preparo da pólvora.

O látex - do fruto e do tronco - por viscosidade, é utilizado para capturar pássaros, para fabricação de colas e em associação com fibras, usado para calefetar barcos.

A farmacopeia popular tem utilizado das seguintes formas:

  • Raiz: como antidiarreica; seu cozimento torna-a útil contra reumatismo, beribéri e entorpecimento de pernas dos humanos;
  • Flores novas (frescas): são emolientes e base de conserva acídula e comestível;
  • Polpa do fruto: reduzida a pasta quente é supurativo para tumores e furúnculos;
  • Sementes: são tônico para estômago e rins;
  • Látex: usado como cicatrizante de feridas.
  • Breadfruit \Bread"fruit`\, n. (Bot.)
       1. The fruit of a tree (Artocarpus incisa) found in the
          islands of the Pacific, esp. the South Sea islands. It is
          of a roundish form, from four to six or seven inches in
          diameter, and, when baked, somewhat resembles bread, and
          is eaten as food, whence the name.
    
       2. (Bot.) The tree itself, which is one of considerable size,
          with large, lobed leaves. Cloth is made from the bark, and
          the timber is used for many purposes. Called also
          breadfruit tree and bread tree.

Encyclopedia

Breadfruit (artocarpus incisa)

A melon-sized fruit, first mentioned by the Capt. William Dampier - the English pirate/explorer - in 1688. He found it growing in Guam. Its nutritional virtues were brought to the fore by William Bligh (he was nicknamed "Breadfruit Bligh" because of his fixation with the plant), when he was sailing master on the Resolution on Capt. James Cook"s second expedition (1772-74). At the time it was the staple food of Tahiti and large areas of Polynesia and Malaysia, where it was gathered before it was ripe, and eaten as a vegetable, generally baked - it tastes like boiled potatoes with sweet milk or chestnuts added.

Bligh"s well documented mission on the Bounty in 1787 was to bring breadfruit to the West Indies, where plantations could be started.

Not so well known is that he returned to Tahiti in 1792 and this time completed his mission, planting ten saplings on St. Helena plus hundreds on St. Vincent (in the Grenadines) and on Jamaica.

Although it grew, breadfruit was not the success hoped for, the West Indians preferred plantains as their staple starch. One reason being that plantains ripen throughout the year, while breadfruit is seasonal

Description: These shrubs vary in size from 30 centimeters to 3.7 meters tall. All have alternate, simple leaves. Their fruits may be dark blue, black, or red and have many small seeds.

Habitat and Distribution: These plants prefer open, sunny areas. They are found throughout much of the north temperate regions and at higher elevations in Central America.

Edible Parts: Their fruits are edible raw.


برچسب‌ها: درخت نان ARTOCARPUS INCISA
[ دوشنبه بیست و سوم مرداد ۱۳۹۱ ] [ 15:42 ] [ معصومه دیوانعلی ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

مشاورہ بین المللی طب سنتی
ارشد آسیب شناسی و حرکات اصلاحی از دانشگاه الزهرا
درمان بیماریهای با طب سنتی و حرکات اصلاحی
مربی آسیب شناسی فدراسیون پزشکی
آسیب شناسی تیم ملی ایران
اختراع سه دارو و درمان سه بیمار ناعلاج
کارشناس گیاھان دارویی
مربی ماساژ بین المللی
کارشناس رادیو البرز برنامه(صنعت سبز)تهیه کننده برنامه جناب آقای حسینی
بامراجعه ب وبلاگ زیر هر مطالبی ک دوست داشتید را میتوانید مطالعه بفرمایید و هرسوالی داشتید درخدمتم

www.masiid.blogfa.com

ثبت بیش از۲۴۰۰مقاله فارسی و انگلیسی
لینک های مفید
امکانات وب
<-BlogAndPostTitle-> ,<-BlogId->"> - <-BlogDescription->">