گياهي است با برگ هاي مثلثي تا مستطيل شکل که بر روي ساقه و اين برگ ها کرک هاي سفيد پنبه اي ديده مي شود. برگ هاي گياه داراي بريدگي هاي شانه اي مي باشند و اين بريدگي هاي برگ را به چند لوب تقسيم مي نمايد. گل ها زرد رنگ و داراي رگه هاي مشبک ارغواني رنگ مي باشند. اين گياه سمي حداقل 2000 سال است که به عنوان يک داروي مسکن کاهنده ي درد و شل کننده ي ماهيچه ها شناخته شده است. همه ي خواص در برگهاي گياه جمع مي باشند. در قرن اول بعد از ميلاد، يونانيان از اين گياه به عنوان شربت خواب آور و مسکن استفاه مي کردند. د رطول قرون وسطي بذرالبنج يا بنگ دانه يا سيگران به عنوان يک داروي خانگي شفادهنده ي دندان درد و دردهاي روماتيسمي، مثل سيگار مي کشيده اند. نتايج ثبت شده از اين درمان خانگي نشان ميدهد که شفا دهندگي دارو غير قابل پيش بيني بوده و مواردي از قبيل تشنج، پرت و پلا گويي و ديوانگي را به دنبال داشته است. جرارد درباره ي اين شيوه درماني نوشته است: «يک خواب بدون آرامش، شبيه خوابي که به دنبال مستي عارض انسان مي گردد؛ خوابي که طولاني مي شده و در نهايت مرگ بيمار را به دنبال داشته است».
کولپپر ادعا کرده است که اين گياه تحت نفوذ سياره ي زحل (کيوان) فرمانرواي استخوانها و اسکلت بندي انسان قرار دارد و برگ گياه را براي درمان درد مفصلها، سياتيک و سردرد تجويز مي کرده است. اين گياه در گذشته يک مسکن و بي حسي دهنده ي مجاز بوده و براي گرفتگيهاي دردناک عضلاني ناشي از اختلال دستگاه ادراري، آسم و هيستري استفاده ميشده و مقادير کم و مرتب آن براي بيخوابي، درد اعصاب و سردردهاي عصبي تجويز مي شده است .
به علت خطر ايجاد مسموميت، امروزه از آن به عنوان يک داروي خوراکي استفاده نمي شود. گفته شده که بنگ دانه يکي از اجزاي اصلي شراب جادوگران و همچنين جزئي از پمادي بوده است ک ساحران در مراسم جادوگري خود به مقدار زيادي استفاده مي کرده اند و حالت خيالبافي و تشنج را به وجود مي آورده اند. به دليل خواص تخديري، برگهاي آن را مثل سيگار مي کشيده اند که اغلب نتايج خطرناکي به دنبال داشته است. در سال 1910، قاتل مشهور انگليسي - دکتر کريپن - همسرش را با اين گياه مسموم کرد. خوکها با خوردن مقدار زيادي از اين گياه هم دچار هيچ عارضه اي نمي شوند و به همين دليل به اين گياه عنوان لوبياي خوک هم داده شده است .

انتشار جغرافيايي :

اين گياه در نواحي مرکزي ايران در اطراف تهران، در شمال کشور و در شمال غرب آن در منطقه آذربايجان يافت مي شود.

ترکيبات شيميايي :

اين گياه خصوصاً در دانه هايش حاوي مقادير فراوان از آلکالوئيد هاي مهم همچون هيوسيامين يا اسکوپولامين مي باشد که سمي بودن شديد اين گياه به دليل وجود همين آلکالوئيد مي باشد.

قسمت مورد استفاده :

برگ و دانه هاي گياه در طب گياهي مورد مصرف دارند.

اثرات دارويي و طرز استعمال :

1.به عنوان مسکن قوي : بذرلبنج به دليل داشتن آلکالوئيد هيوسين خاصيت آرام کننده سلسله دستگاه عصبي را دارد و از اين رو آن براي تسکين دردهاي شديد همچون دردهاي عصبي، درد مفاصل، رماتيسم و ... استفاده مي شود. اثر تسکين دهنده بذرالبنج به قدري زياد است که مي توان به جاي ترياک از آن استفاده نمود. در استعمال خارج برگ له شده بذرالبنج را به شکل ضماد در موضع درد قرار مي دهند و يا از جوشانهد دانه هاي آن در روغن استفاده مي شود. لازم به تذکر است به دليل زياد بذر البنج استفاده خوراکي از آن حتماً بياد تحت نظر پزشک انجام شود.
2.درمان ساه سرفه، سل و برونشيت : در درمان بيماري هاي تنفسي مصرف خوراکي اين گياه با رعايت احتياطات لازم توصيه مي گردد. در اين موارد مصرف 2/0 گرم گرد برگ بذرالبنج 3 بار در روز يا مصرف عصاره الکي برگ آن به مقدار 5/0 تا 1/0 گرم سفارش شده است.

احتياط : تمام قسمتهاي اين گياه سمي است.

زيستگاه طبيعي :
گياه بومي اروپا مي باشد. ولي به کانادا، آمريکاي شمالي، آسياي غربي و تمام قسمتهاي جنوبي قاره هم برده شده است. بذرالبنج به طور خود رو در زمينهاي شخم نزده، سواحل شني کنار درياي و اطراف ساختمانهاي متروکه و کپه هاي آشغال و زباله مي رويد .